Kantory wymiany walut generują przychody przede wszystkim na marży kursowej, czyli różnicy między kursem kupna a sprzedaży (spread), która w Polsce wynosi zazwyczaj 0,5–2% wartości transakcji. Właściciel dobrze zarządzanego kantoru może liczyć na miesięczny zysk netto rzędu 5 000–15 000 zł, zależnie od skali i lokalizacji.

Podstawy modelu zarobkowego – spread jako fundament biznesu

Każdy kantor działa w oparciu o mechanizm kupna i sprzedaży walut, gdzie spread – różnica między kursem kupna (niższym) a sprzedaży (wyższym) – stanowi główne źródło zysku.

Przykład: jeśli kantor kupuje euro po 4,40 zł, a sprzedaje po 4,60 zł, to na każdej wymianie 1000 euro zarabia 200 zł (0,20 zł × 1000). Im większy obrót, tym wyższy zysk przy nawet niewielkim spreadzie.

Kantor nie musi posiadać pełnych rezerw wszystkich walut – utrzymuje płynność dzięki współpracy z bankami i innymi dostawcami, minimalizując ryzyko kursowe. W lokalizacjach o dużym ruchu turystycznym marże bywają niższe (ok. 0,5%), ale rekompensuje je wyższy i szybszy obrót. Banki zazwyczaj oferują wyższe spready (6–10%), co sprzyja konkurencyjności kantorów.

Różnice między kantorami stacjonarnymi a internetowymi

Kantory internetowe zyskały popularność dzięki niższym kosztom operacyjnym (brak lokalu, automatyzacja, mniejsza załoga), co pozwala oferować węższe spready i skalować wolumen. Stacjonarne punkty, zwłaszcza na lotniskach i w centrach miast, korzystają z wysokiego natężenia ruchu, ale ponoszą większe wydatki stałe. Poniżej kluczowe różnice:

Aspekt porównawczy Kantor stacjonarny Kantor internetowy
Średni spread 0,5–2% niższy, często poniżej 1%
Dzienny obrót przykładowy 50 000–150 000 zł wyższy dzięki skalowalności
Koszty główne czynsz, pracownicy, zabezpieczenia (sejf, monitoring) serwery, bezpieczeństwo IT, marketing online
Zysk dzienny brutto 500–3000 zł zależny od wolumenu; zwykle wyższa marża netto

Kantory online często integrują się z platformami płatniczymi i bankowością, co zwiększa wygodę i lojalność klientów.

Dodatkowe źródła przychodów poza spreadem

Poza podstawową wymianą walut wiele kantorów rozwija usługi dodatkowe, które zwiększają marżę i stabilizują przychody. Najczęściej spotykane strumienie to:

  • Prowizje za niestandardowe transakcje – opłaty 10–50 zł m.in. przy dużych kwotach i walutach egzotycznych;
  • Transfery pieniężne – współpraca z operatorami typu Western Union lub MoneyGram;
  • Obsługa firm (B2B) – stałe umowy z eksporterami i importerami, większe wolumeny i lepsze warunki;
  • Arbitraż i zarządzanie rezerwami – zysk z różnic kursowych między dostawcami i rynkami;
  • Usługi dodatkowe – np. wymiana online z dostawą środków, dostęp do wielu rachunków walutowych.

Stali klienci biznesowi zapewniają przewidywalny wolumen i wyższy udział transakcji o ponadprzeciętnej marży.

Realne zarobki – przykłady i szacunki

Ile zarabia kantor? Dzienny obrót na poziomie 50 000–150 000 zł przy marży 0,5–2% przekłada się na zysk brutto 500–3000 zł dziennie. Po odliczeniu kosztów (czynsz, wynagrodzenia, podatki, utrzymanie płynności) miesięczny zysk netto właściciela wynosi zwykle 5 000–15 000 zł.

Wynagrodzenia pracowników w kantorach kształtują się najczęściej na poziomie ok. 5 370–6 351 zł brutto miesięcznie (średnio ok. 5 860 zł), zależnie od lokalizacji i zakresu obowiązków.

Czynniki wpływające na zysk:

  • Konkurencja rynkowa – w dużych miastach presja cenowa zawęża spready;
  • Lokalizacja – punkty turystyczne notują wyższy obrót, lecz są podatne na sezonowość;
  • Ryzyko kursowe – wahania względem kursów NBP mogą generować straty bez odpowiedniego hedgingu;
  • Podatki – rozliczenie na zasadach ogólnych lub podatek liniowy 19%; wymiana walut jest zwolniona z VAT.

Skala i automatyzacja procesów decydują o marży netto – większe kantory i platformy online najczęściej zarabiają więcej.

Ryzyka i wyzwania w branży kantorowej

Pomimo atrakcyjnych marż, biznes obarczony jest istotnymi ryzykami: kosztami utrzymania płynności, ryzykiem kursowym oraz restrykcyjnymi wymogami regulacyjnymi (AML/KYC, raportowanie transakcji powyżej 15 000 euro).

Digitalizacja zmieniła rynek – banki często utrzymują szerokie spready (nawet 6–9%), podczas gdy fintechy i kantory online konkurują ofertą bliżej 0,5–1%, podnosząc oczekiwania klientów co do ceny i wygody.

Koszty i formalności startu

Przed uruchomieniem kantoru konieczne jest spełnienie wymogów prawnych oraz przygotowanie zaplecza operacyjnego. Kluczowe elementy obejmują:

  • Wpis do rejestru działalności kantorowej NBP – formalności regulacyjne, procedury AML/KYC, szkolenia i dokumentacja;
  • Lokal i zabezpieczenia – czynsz (np. 5 000–20 000 zł/mies.), sejf, monitoring, kasa pancerna, systemy alarmowe;
  • Kapitał obrotowy – środki na bieżącą wymianę i utrzymanie rezerw walutowych;
  • Technologia – oprogramowanie kasowe/online, bezpieczeństwo IT, integracje płatnicze;
  • Ubezpieczenie i audyty – polisy od kradzieży, ryzyka operacyjnego oraz regularne przeglądy procedur.

Opłacalność znacząco rośnie przy miesięcznym obrocie przekraczającym 1 mln zł, kiedy koszty stałe rozkładają się na większą liczbę transakcji.

Czy warto założyć własny kantor – analiza opłacalności

Założenie kantoru może być opłacalne dla osób z kapitałem i doświadczeniem finansowym, które potrafią zarządzać ryzykiem i płynnością. Kantory internetowe oferują niższy próg wejścia i wyższą skalowalność, co w połączeniu z konkurencyjnym spreadem ułatwia zdobycie rynku. W erze fintechów warto śledzić trendy, w tym płatności mobilne oraz potencjalną integrację z kryptowalutami, by utrzymać przewagę konkurencyjną.